3 Nieuw Zeeland 2025

Een vitale oude man stapt op mij af. Het is Ken. Hij wacht al een paar uur op de aankomst van mijn vertraagde schip in Picton. De zee was ruw en ik heb zeeziek, liggend op een tafeltje de tocht volbracht. De prachtige eilanden na Wellington, de immense Malborough sounds, heb ik dit keer geen blik waardig gekeurd.

Ik ben op weg naar het Havelock mosselfestival, naar de Blommetjes, de familie Blom, die inmiddels hun vier volwassen kinderen in Nieuw Zeeland in het zadel hebben geholpen. In Havelock runt dochter Maegan een mossel snackbar (zeer vernieuwend naast de aloude fish &chips). Haar voorraden komen direct uit zee waar de familie een aantal mosselvelden in eigendom heeft. De “Millsbay mosselen” vind je overigens in vele NZ supermarkten terug.

Ken, mijn chauffeur, vertelt, terwijl hij kunstig de Charlottebay route berijdt, dat hij de feitelijke oprichter is van het festival. Een benefiet festival, waar inmiddels duizenden Kiwis $60/ 35 Euro neerleggen om nog geen mossel te mogen proeven.

Ons festival team wordt de volgende dag uitgebreid met Angelique. Angelique, moeder van 6 kinderen, vind het pioenrozen bedrijf in Nederland in de wintermaanden te saai voor woorden en besloot met haar man op South island, een koeienfarm te gaan runnen. Voor de duidelijkheid: zomer- pioenen en winter-koeien. We komen er al snel achter dat ons team door een wervelende ADHD wolk gedreven wordt en de energie spat er dan ook vanaf; zodanig efficient dat Maegan ons een dag vrij roostert om de Charlotte Bay route nog eens te rijden, dit keer in volle zon en met vele stops bij galeries en prachtige uitkijkpunten.

Ondertussen is Maegan genomineerd voor een Australische “Mc Donald” ondernemers award. Die ze ook een paar dagen later wint: het komende jaar gaan voor haar deuren van bedrijven open. Vervoerd wordt ze als een business-prinses: middels een prive vliegtuigje. Trots op dit deels te hebben mogen meemaken.

Mijn laatste uren zijn geslagen in Nieuw Zeeland. Overigens zijn er weinig klokken die slaan. De architectuur heeft mijn aandachtige aandacht. Het is een zooitje, althans vanuit een Nederlander bezien. Iedereen bouwt van alles, met als grootste gemeenschappelijke deler hout en ijzeren golfplaat. Daar zou je in Nederland nog geen vluchteling in onderbrengen. Behalve moderne steden als Wellington, Queenstown en Auckland vind je overal laagbouw. Ik moet natuurlijk niet vergeten dat met de goudkoorts in 1860 NZ de eerste migranten, gedreven door armoede, al blij waren met een schamel dak en een rokende pot. De toenmalige steden voorzagen enkel in de noodzakelijke middelen: huisraad, kleding. Schapen en koeien in overmaat, maar niet uitnodigend tot een culturele interesse. Enkelen veroorloofden zich een bescheiden koloniaal houten landhuis, dat doorgaans verborgen in het landschap,omzoomd wordt door een Engels aangelegde tuin. De bijgevoegde foto’s geven een idee.

Last but not least het grote feest van het kleine mannetje, het kleinkind. Het is een ontdekkingstocht te kunnen zien hoe een wezentje van 2 jaar de wereld in (soms te grote) stappen, tot zich neemt. Hoe het leerproces zich nestelt in al die wonderlijke cellen. Hoe, terwijl ik reis over de wereld, het mij toe schijnt dat dit hetgeen is dat ons allen verbindt en dat ieder daar zijn eigen persoonlijke verhaal in schrijft.

Afscheid van een mooi continent, van prachtige mensen, van een heerlijk gezin.

Mijn vliegtuig daalt, Nederland komt overgeorganiseerd, in beeld. Ik zie keurige rijtjes met rode daken, woonblokken, een lappendeken van agrarische velden; water is het enige dat zich ongedwongen en vrij door het landschap lijkt te bewegen.

Ik krijg zonet het ontroerende filmpje van het kleine mannetje: hij kust iedere avond voor het slapen gaan mijn foto.

Lente!