AUGUSTUS DROOGTE

Ik wandel met Y. langs het pad aan de rivier de Allier.

In de verte zie ik long Jean in zijn volkstuintje staan. Gisteren heb ik een heel gesprek met hem gehad en ik keerde terug naar de camping met een hele lijst met te groeten mensen. We zwaaien naar long Jean en opnieuw hebben we een ongedwongen Frans praatje aan het hek.

‘Zag je dat hij zijn hele handel in zijn onderbroek duwde, toen hij op ons afliep’ zegt Y.

Als twee schoolmeisjes vervolgen we giechelend onze weg naar het lunch restaurantje.

Y. en ik hebben beiden een niet mis te verstaan vakantie paradijs in Frankrijk. Niettemin opende onze verloren dames dubbel van het “open” tennistoernooi in Corbigny een nieuwe zee van mogelijkheden. We hadden toevallig beide behoefte om er eens even uit te gaan. Zij met de caravan, ik met mijn tent. En dat paste. De honden pasten ook, Het was leuk op camping les Ombrages tussen Thiers en Clermont Ferrand. In Thiers slijpen ze de messen, ook voor L’aguiole. De laatste is wereldberoemd maar dat komt omdat l’aguiole, dom genoeg, geen patent heeft aangevraagd en dus iedereen die naam op een mes mag knallen. Zelfs een Chinese bijenhouder.

Het open tennis toernooi in Corbigny had trouwens wel sterallures. Bij iedere wissel van kant zeeg de tegenpartij op de klaarstaande stoelen: handen met handdoek drogen, water drinken, weer handdoek drogen en daar nog eens van uitrusten, nog een slokje en weer die handdoek. Pauzes van zeker vijf minuten die op Wimbledon niet eens voorkomen. Extra pijnlijk was dat Y. en ik deze partijen met 6-0 / 6-1 wonnen in een rap tempo en dat er langer gezeten is dan gespeeld. Maar goed in de kwart finale met temperaturen van 40 graden viel met de ondergaande zon het doek over onze toernooi carrière in een spannende tie-break. Gelukkig voorzag de club in een bierpomp.

De hitte hield niet op in deze augustus maand. Een extra vakantiegevoel bezorgde de opgelegde waterbeperking. Er mogen geen auto’s gewassen worden, korter gedouched en geen tuinen gesproeid. Wat een zeeën van vakantietijd ontstond er ineens. De tuin is nu een uitgeblust geel slagveld geworden. Maaien hoeft niet meer. Fruitbomen en wijnstokken zijn leeggegeten door dorstige vogels. Geen oogst, geen jams. Extra aardig om te zien wat er dan wel overleeft. Verrassend genoeg zijn dat rozen!

Ook had ik ineens tijd om een lunch uitnodiging te accepteren. Onder een reusachtig groen bladerdek van een lindeboom toverde de vijfentwintig jarige chef, Atze precies goed knapperig gebakken coquilles op een “bedje”, vervolgens een tartaar van charolais met rauw kwarteleitje en verrukkelijk broodgarnituurtje, een Dorade opgevist uit een groenten zee, en dan het dessert waarmee hij zelfs mijn stoutste verwachtingen overtrof: een grot van gecarameliseerde notencrumble waarin een citroencrème zich schuilhield onder een vertederende deken van merengue. Atze is te huur! Hij kan overal ( vooral Nederland) koken tot groepen van 25 personen. Zijn geringe leeftijd belooft een zelfde offerte maar een bovenmaatse prestatie. Dat wou ik toch even kwijt. Oh ja, telefoonnummer +31 (0)619699745

Natuurlijk heeft het Amsterdams Bach ensemble met koor en orkest de door hitte bevangen engelen in de gewelven van de basiliek in Vezelay en St Reverien bombastisch tot leven gebracht. Duiven staakten het koeren, en het publiek stortte de lege vioolkisten vol met kleurig bankpapier. Dat laatste verwonderde vooral de lokale burgers die in deze zwaar gesubsidieerde regio hooguit een klinkende munt opwerpen.

De temperatuur is van de een op de andere dag met negen graden naar 28 graden gedaald. Onwennig zoek ik een vestje en begin met het verzamelen van haardhout.