KAMPEREN, BADEN IN LUXE

KAMPEREN, BADEN IN LUXE

De koffie machine spuugt gorgelend zijn zwarte goud in het kleine schone witte kopje. De barman heeft het schoteltje al op de toog klaar gezet, het lepeltje aan de rechterzijde waar hij het kopje met een zwierige zwaai zachtjes laat landen. Terwijl ik in een gelukzalige teug de olieachtige substantie door mijn keel laat glijden heb ik zicht op de slanke jonge vrouw die in razendsnel tempo de kopjes wast en in het droogrek zet. De twee barmannen klikken de gevulde filterhouders aan het rochelende apparaat. Er worden hier minstens 10 kopjes per minuut door geperst, zie ik als ik om me heen kijk. Ik ben in Aosta.

Vandaag is het vier jaar geleden dat mijn lieve man, Andre, overleed. Hij reisde voor de reis, niet de bestemming. Ik reis wel voor de bestemming, en die is Aosta.

Van mijn camper heb ik vorig jaar afscheid genomen. Nooit te oud om te ervaren, ben ik dit jaar een nieuwe reisweg ingeslagen. Met de Park4night app als kompas, zet ik mijn route uit.

De eerste avond zet ik mijn Decathlon tent op in terracamps, zo uit de zak, het prijskaartje hangt er nog aan. Geen groter vertier dan het zien stuntelen van stellen met lijntjes, stokken en haringen. Ook ik moet er hulp vragend uitzien want binnen no-time is er een galante man die mij helpt de fiber baleinen in de hulzen te schuiven en ze op spanning te zetten door ze in de pinnen te schuiven. Ik ben competatief ingesteld en had de timer al aangezet. In 40 minuten staat ie, en heeft mijn 45 cm hoge kingsize luchtbed (voor kampeer normen 140cm breed king-size) zichzelf opgeblazen met een minuscuul klein motortje dat usb-oplaadbaar is. Mijn Vevor accu en usb-oplaadbare vrieskist tovert ijsklontjes en ijskoude drankjes uit zijn koude spelonken. ‘s Avonds loop ik het middeleeuwse Bourbon Lancy in, bereid om vol voor een Frans menu te gaan. Helaas is dit tete de veau (kalfshersenen) en beperk ik mij tot het enige alternatief: de burger. Het is tweede pinksterdag. Nederland zal uitzinnig de stranden en etablissementen bezetten; in Bourbon Lancy is het doodstil.

Toch ben ik ook onderweg voor de reis en mijn volgende bestemming is Bourg en Bresse waar camping l'ile Chambre (niet Chambord) ons een verfrissend meer en prachtige natuur biedt.

Daarna klinkt Albertville veelbelovend maar zowel de stad (erg nieuw) als de Only Camp camping vallen tegen. Ik kan nog net voorkomen dat Bruno in de snelstromende Rhone springt. Het Middeleeuwse Condaz, is zeer de moeite waard om doorheen te lopen en vergeet daar niet een heerlijk ijsje te bestellen. Hier waan ik me al in Italie. De eigenaar verroerd geen vin en zijn dames lopen zich met deze 34 graden uit de naad.

Altijd bijzonder om ineens door de sneeuw te rijden en de petit St Bernard pas te nemen. Overigens onwetend dat een horde inwoners bij de (gratis) tunnel staat te demonstreren. Wanneer daar tolgeld geiint wordt zijn ze zo van het probleem af! Bruno kan niet ophouden in de sneeuw rond te tollen.

Ik rij Aosta binnen. Italia, here I come. Bruno kijkt me bedelend aan. ‘Nee, Bruno, geen zwempartijtje; vandaag is het vrouwtje aan de beurt.’ ( wees niet bevreesd: dit is de enige zin die ik tegen Bruno heb gesproken)

Ik neem een hotel om volop te kunnen genieten van de stad met zijn oude centrum, prachtige winkels, zeer behulpzaam personeel en heerlijk eten. Het dessert, een tegalamo: dakpannetjes van koekjesdeeg aan elkaar geplakt met mascarpone room en vruchtencoulis, was gehemelte strelend.

Bestemming gevonden en terug naar Vorroux. Ik laat me verleiden tot een laatste stop. In 18 minuten staat mijn tent fier overeind op camping l’ile aux cygnes aan het onbekende maar prachtige Lac du Bourget waar ik een spetterende en verkwikkende maaltijd en overnachting geniet.

Als ik thuis ben heb ik de auto in 10 minuten leeg. Een geslaagde nieuwe trend, dit comfortabele luxe minimalistische kamperen.

De komende drie weken heb ik een Parijse vijftienjarige loge die ik intensief Engels in de praktijk bij ga brengen. Never a dull moment. Eens kijken of hij dat snapt…?