Fiji, Yasawa islands

Op een terras van gevlochten rieten matten wacht een knappe veertigjarige donkere man in lotushouding. Er verschijnt een prachtige rij parelwitte tanden wanneer hij mij plechtig welkom heet en vraagt waar ik vandaan kom. In plaats van een bosje bloemen overhandig ik het verplichte wit papieren puntzakje met kavawortels. Na dit korte moment, gebaart hij vriendelijk dat ik kan gaan! Ik ben een beetje verbaasd. Er zou zich een ritueel afspelen en ik zou kava moeten drinken. 

Op booking.com maakte ik deze reservering voor 9 nachten op een paradijselijke locatie pal aan een hagelwit strand, een eigen huisje voor een schappelijke prijs. Daarna kreeg ik een toegift met geboden, cultuurinformatie (geen hoed en broek dragen maar wel een lendendoek) en ook de verplichting kava wortels voor het opperhoofd mee te brengen en 10$ voor zijn (tweede) vrouw. Ik besluit de uitdaging aan te gaan. Er lijkt geen enkele afleiding aanwezig behalve een duik in de zee, een gesprek met de Engels sprekende bewoners of een maaltijd. Ideaal om het schrijven van mijn boek “JUS de FRANCE” aan te vangen.

Mijn hutje is, als ik de foto en beschrijving beter had gelezen, conform het gebodene. De vloerbedekking is een vrolijk geel bruin plastic tafelzeil en past net niet. De wanden aan de binnenzijde hangen los, de deur klemt. Het bed is prima voor iemand zonder rugklachten. Ik heb geen rugklachten. Er hangt een mooie klamboe en die stelt me ‘s nachts gerust wanneer ik het muisje hoor dat in de reviews al is aangekondigd. Toegift is de stekkerdoos die laadt op 2 zonnepanelen. Mijn prive douche heeft een gat in een betonnen plaat. Er loopt een buis omhoog, de douchekop ligt er naast. De kraan werkt niet. Er staat een grote zwarte plastic ton gevuld met water met een schepkan. Het wc hok heeft een pot met een wc bril! Gezien de aankoeksels moet de bril ooit aangespoeld zijn, althans dat hoop ik maar. De wc heeft een stort bak, maar ik weet al beter.

Het honderd inwoners tellende dorp is er een waarvan de environment bewuste mens van droomt. De huizen zijn van toevalmateriaal gebouwd, wel heeft iedereen een grote groene plastic container om regenwater op te vangen dat ze, hebben ze me toegezegd, filteren. Ieder huis heeft sinds 2010 een zonnepaneel en dus heeft iedereen nu ook een mobieltje.

Het verblijf is inclusief drie maaltijden. Ik ben benieuwd. Er is me van alle kanten toegezegd dat maaltijden op Fiji puur, gezond en verrukkelijk zijn. Om half drie word ik geroepen voor de lunch. Er ligt een mooi stukje gegaarde vis op een bergje rijst. Er is geen bestek, ik eet met mijn vingers. Erbij krijg ik een klein glaasje met rode limonade, dat zo vaak als ik wil gevuld wordt. De bodem van het glaasje heeft een ondefinieerbaar gelig gekraste bodem. Ik eet zittend op een plankier van dun muliplex op palen. Het eten wordt zorgvuldig afgedekt door schone fleurige doeken tegen de vliegen.

Een duik in zee en ik ga schrijven. Het is zondag en twee kindertjes komen me begroeten met heerlijk geurende bloemen. Ze blijven hangen en lijken meer en meer geïnteresseerd in de inhoud van mijn tas. Ik weersta de snoepers, want voor je het weet staan ze allemaal voor mijn deur. Ik krijg gezelschap van honden die ongelooflijk lief zijn en alle dagen bij mij zullen blijven.

Het is donker. Met mijn meegebrachte hoofdlamp volg ik mijn nieuwe maaltijd-host. Iedere maaltijd zal bij een andere bewoner zijn om zo de gemeenschap beter te leren kennen. De hele familie, 15 man, zit op de grond. Ik stel mij voor als Anna Maria, een naam die iedereen kan onthouden en die de komende dagen vanuit alle hoeken naar mij geworpen zal worden. Helaas vergeet ik direct alle namen die genoemd worden. We eten rijst, curry van aardappel, noodles en een blikje vis. Er wordt een visbouillon geserveerd. De hoeveelheden zijn immens; de smaken brengen me terug naar de tijd als student, nog voordat ik iets begon te begrijpen van koken. Weer een glaasje limonade uit hetzelfde glaasje met dezelfde gelige bodem.

De volgende dagen zijn de maaltijden een laffe variant op de curry. Papaya wordt nu als vrucht geserveerd, maar daar blijft het bij. Het glaasje blijft me na-reizen.

Mijn lichaam, verdraagt het allemaal prima en ik hoef s nachts niet sputterend naar de wc.

Iedere morgen zit Ray spugend en tandenzuigend in de boom naast mijn huisje. Hij heeft geen job. Heeft ook geen vrouw of kinderen. ‘Hoe kun je dan eten’ vraag ik hem. De community zorgt voor hem.                     ‘Maar je hebt een nieuw t-shirt aan, heb je dat gekregen’.

‘ heb ik gekocht’, zegt hij en snuit zijn neus leeg in de bosjes, gelukkig niet aan mijn kant.

‘oh, dat kost toch geld?’

‘ Ik vang vis, ‘s nachts met een speer. Die verkoop ik’.

Ondertussen is er een oploopje van kinderen aan het strand. Grijze lendelap en witte blouse voor de jongens en een paarse met witte blouse voor de meisjes. Sloepjes komen dicht bij de branding en de kinderen hebben rugzakjes op de rug stappen in, naar school. 10 minuten varen. Ook zie ik mijn host Ya’mina in een bootje stappen. ‘Zij gaat naar haar werk’, vertelt Ray. Ze is pastry maker in een resort.

Resort is hier het gouden woord. The One&Only resort is in oprichting aan de andere kant van de heuvel en betaalt een schijntje om hun bron van inkomsten: de kokosbomen, om te halen. Het levert wel werk op! Maar ik ben bang dat de chief niet ver genoeg in de toekomst kijkt en de vernietigende gevolgen niet overziet.

Na drie nachten besluit ik op te stappen. Het vergt heel wat diplomatieke behendigheid om hen te roemen voor de geweldige maaltijden, waar ze zeker op gezwoegd zullen hebben. Minder lastig is het om hen te bedanken voor hun openheid en vriendelijkheid gedurende de afgelopen vier dagen. Mijn hoofdargument van vertrek is het kwijtraken van veel te veel vocht s’ nachts in de zweettent. Ik was overigens al wel lekker aan het afvallen, met de kleine porties eten.

Het sloepje brengt mij naar Blu Lagoon resort waar in plaats van nul- ster, 5 sterren in het logo blinken. Vika, die mij vijf dagen eerder hoofdschuddend naar Malakati village (Macula Island) zag vertrekken en mij toefluisterde dat ik hier altijd terecht kon, ontvangt me met open armen. Een nog wijdser gebaar krijg ik van de eigenaar die mij upgraded naar een eigen villa met een "offer i cant refuse".

Ook hier word ik van alle kanten met “Anna Maria” aangesproken; ook al kan ik de gezichten niet meer thuisbrengen, een flink aantal inwoners van Malakati village blijkt hier te werken.

Het eten is verrukkelijk en de eerste dag ligt er een punt caramelised cheesecake op mijn bord. Ze kan het dus wel die Ya’ mina.

2 totaal verschillende werelden die in harmonie samen zijn. Ook dat kan.