Kerst 2025

Op het roestvrijstalen aanrechtblad schuiven de bakjes voorbij. Sterrenkoks zijn ingehuurd, bakken biefstukken, roerbakken groenten, pureren aardappelen met knolse selderijen. Op een ander kookeiland wordt gevist op garnalen, kreeftenstaarten, kraal en kappertjes. De citroenen, waar zijn de citroenen? De volgende ruimte is als een sauna, hier bakken broodjes en stoven christmas puddings zichzelf klaar en gaar. Buiten beginnen motoren te ronken, walkie talkies klikken over en uit, korte berichten.

‘food on board? Over’

‘ food on trolleys, puddings are lazy. Over’

‘let the pudding steam in his own wetties. Over.

‘ha ha, ho ho, happy christmas’

‘passengers are boarding now. Over.

Wanneer ik straks door de tunnel aan boord van Qantas mijn plaats zal innemen verheug ik me nu al op de kangaroobiefstuk en andere Australische kerst lekkernijen. Dit jaar brengt de Chinese luchtvaarmaatschappij mij niet naar de andere kant van de wereld. Druppel van de emmer was niet alleen de chronische noodle lucht maar ook het glaasje wijn dat de chinezen niet meer schenken. Voor 500 euro meer doen de Australiërs dat wel. Het is wel het duurste glaasje wijn, ooit gedronken, maar dan weet ik tenminste zeker dat ik slaap.

Over wijn gesproken.

Ik loop een beetje zwabberig door de straten van Beaune. Het is avond, de straten zijn al gehuld in kerstsfeer; snoeren met hartverwarmende kerstverlichting beschijnen mijn half lege fles Pommard die ik in mijn rechterhand houd. Ik heb zojuist heerlijk gegeten. In mijn eentje! Daar hoorde een glaasje mooie wijn bij. Halve flesjes wijn daar doen ze niet aan, in Beaune.

Met een mapje van mijn vader, waarin de facturen van zijn wijn aankopen in 1979 liggen bezoek ik Carillon&Freres in Puligny Montrachet. André Carillon kijkt verbijsterd naar de factuur. Daar staat het: een Chassagne Montrachet voor 18 franse frankskes. Omgerekend is dat 3 euro.

Uit pure nostalgie kopieert hij de factuur en belooft hem in te lijsten. Ik krijg een fles “huiswijn” van 25 euro cadeau. De Montraschetjes zijn inmiddels 69 euro. Per fles!

Zijn “veldje” van 3 hectares geeft zo’n 400.000 flessen per jaar. Leuk rekensommetje naar de omzet...overigens reist 80% Frankrijk uit, laat hij me weten.

Gisteren at ik met zoon en vriendin een heerlijk Kerstdiner in Heiloolooloo. Een Italiaanse primitivowijn is overigens ook helemaal niet verkeerd. Stevig maar vol fruit. Een hele spannende dronk die tot de laatste druppel niet verveelt.

Over eten gesproken.

De Michelin-sterren-inspecteur eet iedere week 9! maaltijden in genomineerde restaurants. Ook meestal in zijn eentje. De arme man. 119 sterrenrestaurants zijn er momenteel in Nederland. Hij boft maar, want zijn Spaanse broeders serveren soms 20- gangen diners. Ik hoop overigens dat deze informatie je niet te zwaar op de maag valt.

Wat rest te schrijven na een enerverende week in Nederland met kinderen, kleinkind, vrienden en vriendinnen… geniet van elkaar, van onze rijkdom in middelen en denken.

Een boeiend en verrassend 2026!