NARE NATTIGHEID

Op het trapje naar het kleine postkantoor in Crux la Ville komt een man mij tegemoet. Hij heeft een donkere leren broek en dito jas aan en grijze wilde haren. Ik heb geen Harley Davidson zien staan denk ik nog. Gelijktijdig walmt er een vage mestlucht mijn neus in die in hevigheid toeneemt wanneer ik eenmaal in het postkantoor ben. Die man moet zich in jaren niet gewassen hebben. De vriendelijke postbeambte opent juist de ramen.

‘Dit is de tweede keer dat hij langskomt’, zegt ze discreet.

Mijn neus is mijn kompas. Er borrelt een boosheid in me op, die zijn basis kent in de aangetekende brief die ik ga sturen naar het internet bedrijf SOSH: al 2 maanden geen internet, hoegenaamd geen support en wel factureren. Dan gaat er in mij iets los. Natuurlijk ik weet dat wanneer ik de bedragen wel zou betalen ik minder boosheid en energie verkwist. Is het de herfst? De vallende bladeren die, behalve een week gouden schoonheid, nu zorgen voor bruine glibberige derrie? De bomen die nu in hun kaalheid hun ware gedaante laten zien; en geldt dat ook voor ons mensen . Of ga ik nu te ver?

Mijn minuscule operatie op het voorhoofd zaaide twijfel of onzekerheid bij de patholoog en zo ging ik nog eens onder het mes. Dit geschiedde onder een financiële mildheid van de specialist, waardoor alle toeters en bellen van de vorige operatie niet meer ingezet werden. (zo werkt dat dus in een land dat failliet gaat/is). Inmiddels probeer ik een vinger aan de pols te krijgen op de Franse gezondheidszorg. Daar moet je voor gestudeerd hebben, is mij al duidelijk. Een aanvullende verzekering wordt aan alle kanten, en vooral door de verzekeraars zelf, onomwonden aangeraden.

Ik had mijn onderzoeksresultaten graag met jullie gedeeld. Fysieke bezoeken aan de verzekeraars sterken mij in het gevoel dat zij het eigenlijk ook niet weten. Alle aanvullende verzekeringen gaan uit van oor, oog en tand-hulp, zaken die ik niet nodig heb. Mijn sjieke kliniek voor tandheelkunde in Utrecht is goedkoper dan een tandarts in een Frans gehucht. Generaliserend begrijp ik dat de “carte vitale” het groene wonderkaartje dat gratis gezondheidszorg voor iedereen garandeert, een operatie voor 70% vergoed. Voor de overige 30% (maar dan ook weer niet volledig- lees de kleine lettertjes) worden vergoed door de aanvullende verzekering. Wanneer ik vraag hoe het zit met een gezin en een minimum inkomen, blijft het stil. De schouders worden omhooggetrokken; het nationale gebaar dat het Franse volk verenigt.

Op dit moment heb ik ronkend internet van Orange. Ja ronkend, want het is of mijn telefoon of mijn laptop waarop ik het internet via fiber kan ontvangen. Vele hulplijn telefoontjes met idiote smoezen waarom mijn internent zou haperen, leverden weerom niets op. Totdat ik met alle apparatuur in mijn auto stapte, naar Nevers reed en de hele boel in de Orange boutique (zo heet hier een winkel) op de tafel dumpte. Zonder enig weerwoord ruilde de dame, altijd met van die lange plaknagels, mijn Box 5 in voor een Box 6. En zelfs nummer 6 kan de draad maar niet oppakken.

De kans is heel groot dat ik mijn ziel ga verkopen aan Starlink, en dat dat Elon Musk is, kan me nu even helemaal niks schelen.

Nog eentje dan. Of...toch maar niet? Die rat die een elektra kabel heeft door geknaagd? Mijn stoppenkast die uitslaat? Nu ik groep voor groep weer activeer weet ik welke groep het is en omdat ik mijn huis zelf heb verbouwd weet ik dat alle elektra in de grond in beton ligt verankerd en dat er een wand is met betegelde gipsplaat aan de binnenzijde en houten schaaldelen aan de buitenzijde...en dat ik die hele wand moet ontmantelen om die elektra te kunnen repareren. Dat wordt een klus voor het voorjaar. Ik kan die groep wel even missen.

Er heeft zich nu genoeg narigheid voorgedaan. De bomen zijn kaal, en rijp voor verlichting en versieringen. Ik ga me richten op de warmte en kneuterige gezelligheid van het departement de Nievre.

Mijn houtkachel snort, een soepje met balletjes pruttelt en ik verheug me op seizoen 2 van “Carmen Curlers” een waar gebeurd verhaal, jaren ‘70 van de Deense uitvinder Arne (Axel) Bybjerg.

Nb: Het kwaadaardige weefsel is volledig verwijderd, is mij ter ore gekomen.