DE LAATSTE RONDE

Nu is de maand mei voor mij altijd een feestelijke maand: vogels fluiten de oren van je hoofd, bloemen geuren en kleuren de andere zintuigen, maar deze meimaand was wel heel speciaal.

Allereerst kwamen mijn oud- studenten-huisgenoten en hun partners logeren. Extra feestelijk want dat zijn altijd een aantal nachten. Het weer had een rampzalige voorspelling; echter, pakte dat een stuk beter uit. Ik ga je niet vervelen met de teksten, goede verhalen en kwinkslagen die 50 jaar geleden onze reden van bestaan waren (studeren was maar een bijzaak) en die nu weer als vanouds over tafel gingen. Het enige verschil met toen: betere wijn, champagne en goed eten.

Daarna reisde ik af naar Nederland. Weer zo feestelijk want dankzij een opgedoken liefdes-briefwisseling uit 1969 uit mijn oude doos met J(Y)oup, ontstond een nieuwe briefwisseling die uiteindelijk leidde tot een uitnodiging voor zijn “laatste ronde” en zijn aller aller laatste voorstelling in Carré. Laatste ronde is overigens een relatief begrip. Want er is altijd op de een of andere manier weer een vervolg. Maar ik begrijp dat het Youpie menens is, hij heeft hele spannende plannen. Ook werd ik uitgenodigd voor de afterparty, waar ik niemand maar dan ook niemand kende. En dat terwijl ik ooit als groupie van theatergroep Purper toch heel wat BN’ers heb leren kennen. Youp hield niet van Purper en Purper hield niet van Youp!

Wat een lekkere happen kwamen daar voorbij zeg. Plots was er toch nog één iemand die mij kende...en ik haar. We stonden strategisch perfect voor oesters, knapperige kuipjes gevuld met garnaaltjes (de Hollandse), getoaste rijstwafels met een goede zalm en natuurlijk de voortdurende aanvoer van snoeihete bitterballen. Op een goed moment heb ik Youp bij de arm gepakt. Hij keek me belangstellend aan, zo is hij, maar zijn ogen straalden wanhopig ‘wie ben jij’ uit. Dat was natuurlijk een kleine teleurstelling. Ik mompelde mijn naam, vertelde dat dit mijn echte haarkleur grijs was en ik nog helemaal geen botox heb, helemaal nergens niet; alles nog in de originele staat! Een minuscuul dompertje op de Carré vreugde. Youp is trouw aan zijn vrienden, zo blijkt uit vele interviews, en ook aan mij, zo bleek maar weer.

Ik ga nu niet mijn hele west- oost route, met alle bezoeken aan vrienden en kinderen in Nederland beschrijven maar één ding wil ik kwijt: ik heb in een enig museum geslapen. In Eenigenburg, in een daglonershuisje in een echte bedstee. Wat sliep dat heerlijk. De mensen uit die tijd hadden het niet breed, maar slapen deden ze er goed.

Wat ik ook als tweede wil vermelden is dat ik een uurtje met mijn broer tenniste. Geïnspireerd door de klappers van Roland Garros sloegen de twee bejaarden er lustig op los. 6-2/ 6-1 voor mijn broer!

Voordat ik de grens overstak, bezocht ik de 92 jarige Marga Brey. Nog steeds een krachtige vrouw, kunstenares en nog steeds met de existentiële levensvragen. Zo wil ik het ook!

Home sweet home en eindelijk zonneschijn. Klaar met het gelummel en koffiepraat. Aan het werk! Maar niets doet het. Internet niet, mijn nieuwe maaier wel maar heeft 2 lekke banden, de net gerepareerde kettingzaag hapert en ook de bosmaaier doet het niet.

Ik schenk maar een glas rosé in en kijk nog eens naar de laatste ronde van die vreselijk aardige man.