(ONBE)NULLEN

Een appje van mijn Parijs/ Nederlandse vriendin: “ ik kom met de trein uit Paris, kun je mij komen ophalen op gare Clamecy? Dan eten we daarna samen in een restaurantje”.

Aangezien het ongrijpbare weer van de afgelopen weken mijn humeur danig in zijn greep heeft, heb ik wel zin in een verzetje.        Elf stapt in met hondje (de grote liefde van mijn hond Bruno) en we rijden naar het centrum. Op het plein is een bijeenkomst van Front National. Elf blijkt goed voorbereid en haalt uit haar travel-light tas onverwacht een pak met een paar honderd flyers “votez FRONT POPULAIRE”.

‘Laat eens zien’, zeg ik. Ik lees de mij schier onmogelijk te verwezenlijken 12 thema’s:

- werkeloosheidsuitkering naar €1600 netto

– vaste prijzen voor producten van levensbelang zoals eten en energie

– studiebeurzen voor iedereen

– een aantal wereldlijke speerpunten.

Dan lees ik dat de pensioenen weer vanaf 60 jaar ingevoerd zullen worden. Ik ben een typetje met de vingers op (niet in) de knip, dus begin te rekenen:

Pensioen is gemiddeld 15.000 (k) per persoon jaar. Ze gaan vier jaar eerder met pensioen dat kost de staat dus 60k per gepensioneerde. Gaan we uit van 20 miljoen gepensioneerden (en dat aantal wordt alleen maar hoger dankzij de vrolijke en fitte grijze golf) dan gaapt er een gat van 20 miljoen x 60k. Dus: 60.000 x 20.000.000= 1.200.000.000.000,-!

Ik kom om in de nullen dus raadpleeg mijn experts. Experts, dat zijn het, want behalve dat 1,2 biljoen euro uit de Seine gevist moet worden, kan er ook vier jaar minder pensioenvoorzieningen op de lonen worden ingehouden. En dan hebben we ook nog niet eens over het feit dat men steeds ouder wordt.

Ik zet mijn vriendschap op het spel door Elf misprijzend aan te kijken. ‘Geloof jij dit, begrijp je dat dit onbetaalbaar is?’ Ze is niet dom en zeker niet op haar mondje gevallen en vertelt mij dat alles uitgerekend is door nobelprijswinnaar mme Duflot. Ik hoop het, hoop het! Want één ding is duidelijk: geen Le Pen en niet nog meer franchise vertoningen van de Nederlandse comedia del Arte in Europa! Vanavond weten we het.

Ondertussen wordt mijn geestestoestand bijna dagelijks opgevrolijkt door filmpjes van mijn kleinkind uit NZ, overzee dus. Wat is het tegenwoordig makkelijk om een leuk kleinkind te zijn; voor de ouders ook veel gemakkelijker. Immers in de familie-app bedien je iedereen in één keer met de leukste momenten. Daarop komen reacties: een paar emoticons- heel veel hartjes- en soms een rake opmerking. Het is natuurlijk niet de bedoeling  dat je privé nog van alles appt of belt, alhoewel ik als oma een keer per week video-app en de kleine mijn bril van mijn neus mag trekken, waarvan hij dan constateert dat hij de bril niet in zijn handjes heeft. Dan wil ik toch even delen dat het grootouderschap zo fascinerend is omdat je nu kunt observeren waar je vroeger als ouder helemaal geen tijd voor had. Ja, cliché, ik weet het.

Eén jaar oud, is het ventje nu. Hij loopt, voor het eerst! achter een karretje met blokken, ontwijkt behendig een tv die op de grond staat, en wanneer links van hem de gang in zicht komt kijkt hij de gang in of mama of de hond niet in beeld zijn. Het is NZ, links rijdend verkeer! Ook dat nog!

De toren die mama voor hem bouwde wordt in één goed doordachte arm-maai-zwaai ten gronde gericht en dit niet voordat al op zijn gezichtje een grijns verschijnt die zijn snode plan en plezier onthult.

Elf en ik hebben een heerlijk glas wijn, eigenlijk twee, in de Boule d’Or gedronken en op de place in ‘La Tour’ gegeten.             Wanneer ik haar thuis afzet, schuiven de flyers uit haar tas. ‘Mince, vergeten’, zegt ze. Ze zucht en kijkt naar de overkant waar haar buurman woont. Ze hadden de plattelands traditie genegeerd en elkaar hun stemkeuze toevertrouwd. Le Pen ( Front National) en Front Populair zijn geen vrienden.

Het wordt afwachten of de ongeschreven wet van de ‘bon voisinage’ krachtiger is dan het stemrecht.