ZWEMBAD

Het is de afgelopen weken prachtig weer geweest, hier in de Bourgogne. Knalblauwe luchten en kurkdroge grond. Ik heb zelfs al in mijn hangmat gelegen, een boek in de hand. Lang duurde dat niet. Lang zitten en liggen in een hangmat doet mij pijn. Ja, echt waar! Ik moet bewegen. Vroeger kreeg ik daar complimenten over: “ bezige bij”. Hoe nuttig. Tegenwoordig ben ik ADHD.

Vanuit de hangmat zie ik de vijgenbladeren als treurige zakdoeken hangen en verkleurt mijn perzikboom, met dit jaar wel 60 bolletjes, al tot herfstig rood.

Het haperende 4000m² tuin-sproeisysteem roept om aandacht. Die verdomd handige kunststof koppelingen om het zwarte buizenstelsel (jawel, serious business) aan te sluiten, dan wel te verdelen over verschillende louterende sproeipunten, zijn gemaakt om de loodgieter dan wel de doe-het-zelver te dienen. Ik beschik over een boven-overmatig vrouwelijke handkracht; echter de snotneuzen- lees aansluitpunten- blijven druppelen.

Mijn stappenteller staat inmiddels op 4500 en ik bel dan toch maar de bevriende loodgieter die hoofdschuddend mijn maaksel aanschouwt. Een uurtje later zijn alle bloedneuzen gestelpt en kan mijn tuin aanplant gulzig het levenselixer tot zich nemen.

Ik kijk naar de hangmat, alleen kijken is al genoeg om het woord “zwembad” in azuurblauwe letters te zien verschijnen. Meestal maak ik het bad pas half juni gereed, maar met de klimaatverandering verschuift ook deze datum. Naar voren, wel te verstaan.

De formule π r² ( toch nog iets geleerd van wiskunde) vertelt me dat er ongeveer 10 kuub water in de tobbe gaat, maar niet voordat het oude sop er uit geheveld is. De onlangs gedane investering in een gardena dompelpomp werpt zijn ‘”vruchten” af: met een krachtige straal spuugt hij de laatste liters uit. Er staat nog een bodem met groene drab en een heleboel bewegende diertjes. Een schoolklas met netjes zou nog een hele week aan lesmateriaal kunnen opscheppen. Oppassen dat ik niet uitglij- net 69 jaar geworden- en ik woon zo verrukkelijk afgelegen dat het zomaar dagen kan duren eer ze me zullen vinden. Mijn nieuwe water/stofzuiger die ik van het vakantiegeld van de AOW (een paradijs, dat is het) heb kunnen aanschaffen zuigt in 7x 20 liter de laatste 5mm water uit het bad. Op een loopje naar het huis om spons en schoonmaakmiddel op te halen. Op de knietjes de 6 binnenwanden ontdoen van de alg aanslag. Ik ben geen echte huisvrouw, maar dit vind ik heerlijk. Het laatste wandje is afzien, de knieen willen niet meer. Ik richt mijn blik op de jongelui (kinderen en hun vrienden) die over een ruime maand komen spartelen, lachen, me weer jong laten voelen.

In het hele sproei- aanleg- circus is de waterslang, om het zwembad te vullen, niet meegenomen. Opnieuw naar waterpomptangen (je hebt er twee nodig), koppelingen, snijmesjes, hennep, pasta. Dan, eindelijk sproeit de waterstraal als een Trevi fontein op de schone liner van het zwembad. Ik ga er, kletsnat, even bij zitten.

Mijn stappenteller brand in mijn broekzak, hij is duidelijk over zijn toeren.