BEDELEN

Ik loop door het hoofdstraatje in het Franse dorpje St Saulge. De weg gaat omhoog en ik stijg langzaam, haast heb ik niet. Links en rechts glijdt mijn oog langs de grote bouwgaten. Oude vervallen panden hebben de bons van de sloophamer gekregen om ruimte te maken voor… ik weet het niet. Er wordt gefluisterd dat er parkjes komen om de toeristen een momentje van bezinning te gunnen. Dat bezinnen kunnen ze volgens mij 500 meter verderop, daar waar de natuur vol en krachtig al eeuwen lang aanwezig is. Een eigenaar van een historisch pand ligt dwars. Er loopt nog een procedure. Hij laat weten met een groot schrijven op zijn raam dat het gebouw uit de 17e eeuw stamt. Natuurlijk is het vanuit monumenten beheer vreselijk zo een pand te slopen. Maar er is geen geld; niet bij de overheid en wellicht ook niet in zijn broekzak, of kussensloop.

Het is een warme voorjaarsdag, de vogels fluiten dat het een lieve lust is en je hoort de knoppen in de bomen openbarsten. Wanneer ik omhoog kijk loopt een man mij tegemoet. Hij zwalkt een beetje. Hij is er vroeg bij met zijn korte broek en dikke sokken in zijn bergschoenen. Al snel zie ik aan de manier waarop hij verdwaasd naar mij kijkt dat er in zijn bovenkamer niet alles geordend is. Hij loopt recht op mij af en heeft een prachtig boeket witte seringen in zijn hand.

‘Pour vous’ , zegt hij en reikt mij de prachtige bos aan. Ik ben werkelijk ontroerd en neem de bos in mijn armen. Dit is Frankrijk! Ik lach hem stralend toe.

‘Est ce que vous me pouvez donner deux euro’, vraagt hij bescheiden.

Ach, wat zou ik die lieve man zelfs 5 euro gegeven hebben, maar ik heb geen geld bij me, alleen die stomme kille plastic pasjes.

Ik geef hem de bos terug, opdat hij een nieuwe kans maakt op wat geld voor wellicht een brood. Hij insisteert dat ik de bos moet houden. Ik krijg het niet over mijn hart.

Had ik dat hart maar wel laten spreken, dan had hij tenminste kunnen leven met het idee dat hij iemand heel blij heeft gemaakt. Ik vervolg mijn tocht en kom helemaal niemand meer tegen.

Het ligt vandaag niet ver uit elkaar bedelen en be-delen.

Ik ben dol op taal en woorden dus ik heb er nog een: gendarme! Gens=mensen en arme= armee=gewapend. Wou ik ook even kwijt.