2 NIEUW ZEELAND 2025

DE GLIMLACH VAN EEN KIND DOET JE BESEFFEN...

Een klein zacht vastberaden handje schuift in mijn hand. In zijn andere hand heeft hij mijn slippers. Met korte kreetjes maakt mijn 20 maanden oude kleinzoon mij duidelijk dat ik de slippers aan moet doen. Hij wil wandelen en weet dat ik met mijn blote voeten niet op het grind wil lopen. Dan leidt het handje mij naar zijn bestemming. Hand naar voren is “gaan’, hand naar beneden is “stop” of “terug”. Iedere dag, het liefst een paar keer, lopen we langs het waterstroompje, naar de weg “tattor” (tractors) en “auto” spotten, terug naar de schapenshed waar we omhoog klauteren (hij behendiger dan ik) en we een kleine opruim actie houden. Er zijn twee houten glijbaantjes (waar normaliter, geschoren schapen naar beneden glijden). In het ene glijbaantje gooit hij, zonder zelf naar beneden te donderen, droog gras, in het andere karton en papier. Scheiden wordt hier jong geleerd. In razend tempo leert hij woorden. De volgorde is interessant: mama, papa, Unnie (hond Ernie), water, aki (eten), more en voor mij vertaalt hij het naar “meer”. “Oma” heeft wat voeten in aarde. Eerst was het mama, toen werd het ama en langzaamaan vervoegt het naar “emma”; altijd vergezeld van een open grote blije lach.

Met mijn inmiddels ingerichte campervannetje rij ik richting Napier met een stop in Aikitio (Oostkust Noordereiland). Ik rij door prachtige overweldigende landschappen die te groots zijn om gevangen te kunnen worden in een digitaal beeld. Gedurende 100 kilometers zie ik 2 auto’s, geen enkele winkel of iets wat daarop lijkt. Op een driesprong een tankstation. Ook al heb ik nog 200 kilometer in de tank, ik tank zonder nadenken vol. De 18 houten huizen doen me denken aan een scene uit de cowboyfilm ”once upon a time in the west”. Ja, met die muziek erbij! Een vrouw tankt ook, naast mij. Ze vult 3 bidons. Ik vraag haar waar de eerste beste supermarkt is, want ik heb nog niets te eten bij me. Dat is 45 minuten verderop en dan moet ik van mijn route afwijken. Maar, ze wijst naar de hoek van de straat, daar is een dairyshop waar je ook het een en ander kunt kopen. Ik aarzel niet en loop naar binnen. De winkel toont veel gelijkenis met onze eerste Albert Heijn in Huizen in de jaren ‘60. Ik heb de keuze uit 2 pakken spaghetti, neem het laatste potje zongedroogde tomaten, pluk het enige pak yoghurt uit de koeling en gris een brie kaasje mee, nadat ik de hand heb gelegd op, ook het laatste, pak sesam crackers.

Even gedoe met betaalmiddelen, maar Jack Diary is de rust zelve. Met een zucht van vervulling volbreng ik de laatste 40 kilometer in ruim een uur om dan aan te komen met het zelfde gevoel dat Moses gehad moet hebben toen hij de zee zag. Prachtig! Iedereen zwaait hier naar mij in deze kleine Aikitio gemeenschap. Het zand is zacht, de zee lekker. Ik val in een heerlijke slaap op het ritme van de golven aan mijn voeten. telefoonbereik is hier zo fantastisch dat het mijn zusje lukt mij beeld bellend te wekken en aldus te overvallen in mijn nachtelijke spaghettibandjes outfit. Van je zusje kun je dat hebben, zeg maar.

Wanneer ik mijn tocht vervolg rij ik 77 kilometer in 1 uur 50 minuten om bij de eerste supermarkt te kunnen komen. Mij hoor je niet meer klagen dat ik in Frankrijk 10 minuten moet rijden om een baguette te bemachtigen.

Napier is verrassend, een bezoek meer dan waard. Een stad aan zee met allure. De aardbeving in 1931 heeft 2 meter aarde opgeworpen en is destijds opgepakt als een geschenk, vertelt de film in het Art Deco Centrum. Er is alles aan gedaan om de toenmalige architect Frank Loyd Wright te kopiëren. Een beetje te veel naar mijn smaak, maar gezegd moet worden dat de hele stad zo snel mogelijk nieuwbouw behoefde. Een grote “Westerman”! winkel viel in het gapende gat en al 5 maanden later was er een gebouw opgetuigd met allerlei winkels: de eerste superstore. Er is hier ook meer variëteit in eten; burgers en fish en chips, vind je hier nauwelijks.

Op naar Waipatiki Beach met een geel zandstrand.