ALLEENGAAND -tennisweek

  let op Bruno!Heyyyy halloooo, ik ben Frank. Maar ken ik jou niet ergens van?’

Ik moet flink omhoog kijken in het gezicht van “Brains” van de Thunderbirds. Deze Brains is heel lang en straalt een enorme ADHD energie uit. Hij is de eerste die me hartelijk begroet in de lounge van het hotel met de tennisweek in, nee boven, het Lago Maggiore.

Ik sta nog na te puffen van de de 10 kilometer die mijn camper “liesje” omhoog heeft moeten klimmen met een brullende motor in zijn “twee”; de warmtemeters, geluiden en geuren hield ik nauwlettend in de gaten.

Brains en zijn 5 kompanen nemen ook deel aan deze tennisweek waaraan 24 mensen deelnemen.

Er zitten een hoop leukerds bij (ook vrouwen). Nieuwsgierig en open voor deze TENNISWEEK VOL LIEFDE glijdt mijn vizier langs de deelnemers. Na een paar dagen heb ik er een op de korrel. Hij vertrekt voortijdig...met zijn vrouw.

De slotavond in het viersterrenhotel, de bonte avond, gaat iedereen dansend helemaal los op een slecht muzikaal echtpaar. Gelukkig houdt het keyboard ze een beetje in de maat. Ons kan het niet schelen. Al tennissend, etend en liggend aan het zwembad zijn we zo met elkaar vervlochten; we gaan uit ons dak.

Ineens voel ik een iets te kleffe hand laag op mijn rug. Dansen? Natuurlijk! In een half uur tijd komen er allerlei signalen voorbij die hun pijlen op méér richten. Dat voel ik. Ook voel ik dat iedere afwijzing pijnlijk zal zijn voor deze weduwnaar. Ik probeer de stemming er uit te houden door alleen water te drinken. En geloof mij, ik ben dol op drankjes. Zijn ogen worden steeds blijer, steeds vragender. Om hem het blauwtje te besparen, is het enige dat mij rest voortijdig naar mijn kamer te gaan.

Poeh, wat reuze ingewikkeld. En natuurlijk vind ik het achteraf wel moedig van hem.

De volgende dag is het afscheid. Daar ben ik beter in dan afwijzen. De camper mag nu weerom brullend in zijn “twee” met vlammende remschijven de 10 kilometer afdalen.

Dan gebeurt er iets dat mij tot de dag van vandaag bezig houdt. Ik heb een kaartje geboekt voor de opera Tosca in de Arena in Verona (bucketlist). Feestelijk stromen de goed geklede mensen de rode lopers op die leiden naar de gouden poortjes waar, net als op luchthavens,de gasten gescreend worden. Omdat ik mijn camper nooit op slot doe heb ik altijd telefoon, portemonnee en laptop bij me, de rest kan me gestolen worden. Het werkelijk knappe jonge meisje vraagt vriendelijk of ik mijn rugtas wil openen. Met haar prachtige rood gelakte nagels, een zaklamp in haar hand schijnt ze in de tas. Ze wijst op de laptop en vraagt of ik deze aan wil zetten. Dat doe ik en   mijn openingspagina licht op.‘ Grazie, securita’ , verontschuldigd ze zich.

Wanneer ik in de immense arena mijn plaats heb gevonden, het orkest tumultueus inzet, komt ineens de realiteit voorbij: dit meisje, en al haar mooie jonge collega’s, neemt dus het risico dat een laptop als bom kan ontploffen en slechts zij en enkele omstanders, en niet het hele publiek om zeep gaat.

Brains en zijn vriendengroep melden zich in; ze willen binnenkort ook bij mij komen tennissen op voorwaarde dat ik de maaltijden kook waarover ik heb opgeschept.Z

Ze zijn allen alleenstaand; maar als groep alleengaand. Alleenstaand is een status, alleengaand een keuze, hebben ze me uitgelegd.

Dit etiket bevalt me wel: alleengaande weduwe.