L'AUTOMNE QUI VIENT

Ineens is die dag daar, de warmte van de zon is anders, het ruikt anders, zonder dat je het door hebt is de herfst binnen komen vallen. Nachtelijke mist stijgt ‘s ochtends gehaast op van de nog zomer- warme aarde. Je voelt het, de zomer is voorbij. De onverwacht warme dag na een week van onophoudelijke regenval verward. Deze zomer keert niet meer terug!

Het bezoek van de oudste zoon met een paar vogel-vrienden luidde de zomer al vogelend (100 nieuwe soorten in 12 dagen) uit,en hun vertrek, op die druilerige laaste septemberdag nog eens des te duidelijker de herfst in. De zon wierp nog wel haar stralen op het liefdes nestje dat zoon en vrolijke vriendin in Heiloo hadden bezichtigd en dat hier in Vorroux digitaal werd ondertekend. Ik kon heerlijk direct aan de slag met getekende verbouwingsplannen: wat is het toch een heerlijk vak: ruimte scheppen!

Ik werd mistroostig en liet de mist ook maar eens over me heen komen. De houtkachel ging aan. Lang mocht dat niet duren: een to-do lijst, een hele A-4 vol is mijn redding voor deze troosteloosheid. Camper in de garage, hout naar binnen stapelen, een kledingkast maken, zwembad legen en winter klaar maken; normaal doe ik deze opsomming in èèn dag, nu slechts een item per dag.

Ik word ouder, de herfst valt zwaarder, ik weet het niet. Het is gewoon zo.

Voordeel is natuurlijk wel dat ik meer tijd heb, of neem, voor zaken waar ik vroeger mezelf nooit tijd voor gunde: boeken lezen (een eigen gezicht van Benoite Groult, het beloofde land van Adriaan van Dis) tot diep in de nacht een televisie serie kijken (“de ring” en “de grooten toer van de gebroeders de Witt” en “de avondshow” van eredoctor Lubach, die mij regelmatig keihard doet lachen).Ik heb ook het voornemen weer het schilderspalet op te nemen en een serie “koeien” (wat moet je hier anders) te schilderen.

Eergisteren luidde de film " c' est l'automne qui vient "de herfst in. Een film die opgenomen is op herkenbare plekken in de Nièvre en gedraaid werd in het dorpshuis in Crux la Ville. Er was een grote opkomst. De bewoners wilden wel eens zien hoe hun Nièvre er uit ziet door de lens van een regisseur. Terwijl de aftiteling loopt, de toeschouwers nog onderuitgezakt wegdromend de mooie beelden en het ingrijpende verhaal verwerken, haalt de organisatie met èèn knal op de tl-lichtknop ons uit de mijmeringen. Als we nog maar net bekomen zijn van deze plotselinge ter aarde bestelling, worden de deuren wijd opengezet en tocht de herfst zijn koude over ons heen. Geen bar die open gaat, hooguit een paar woorden die bibberend, jas aantrekkend uitgewisseld kunnen worden.

Dat is ook de Nièvre!

Ik bespreek het geval “depot pain” met een aantal bewoners: de postbeambte die zich sterk maakt om de bij hem per sms bestelde broden om 6 uur ‘s ochtends bij een echte bakker op te halen. Hij rijdt iedere dag 35 km zes dagen per week. De 7 baguettes en de enkele croissant die hij dagelijks ophaalt zijn niet voldoende om, samen met wat financiële gemeentelijke steun, quite te draaien. Hij is met de service gestopt! Bij navraag blijkt dat de dorpsbewoners de baguettes niet lekker genoeg vonden (van een echte bakker he!) en dat dit “Amsterdams” verwende volkje dus liever zelf 20 km rijdt om een brood te halen. Mijn mond valt open van verbazing.

De organisatie van de film laat weten 40.000 euro tekort te hebben om de films regionaal te kunnen blijven vertonen. Ze vragen om hulp, geld! Ik haal arrogant mijn neus op. Stel dat er 500 mensen zo aardig zouden, ik zeg zouden, zijn om 50 euro te doneren, dan nog zullen ze het begrotingstekort niet oplossen.

Mijn vriendin Anita vertelt me zojuist telefonisch dat ze in Nederland 20.000 hebben opgehaald met een ludieke markt: mensen met een zeilboot bieden een dagje zeilen, een ochtend bloemschikken, een taarten bak middag, een gratis accountant consult; Anita bood 2 tapas maaltijden voor 12 personen aan. Behalve het mooie bedrag zijn er dus honderden mensen met elkaar in contact geweest.

Ik bespreek dit plan met mijn buurvrouw, ze schudt voorzichtig haar hoofd. ‘Les gents n’osent pas ce contacter avec l’ inconnu’’, zegt ze me aarzelend, ze durven dit niet’.