ZOMER 2024

Er komt hemelse zang uit mijn weiland. De tenor van het Amsterdams Bach Ensemble zingt zijn stem warm voor de repetitie over een uurtje. De kleine delegatie van het ensemble dat bij mij een week verblijft geniet duidelijk van de echte zomerse temperaturen, hun ochtend yoga in het droge gras, het ontbijt op het terras onder de verkoelende wijnranken, waar dit jaar noch mug, bij of vlieg resideert. Een paradijselijke zomer!

Toch even vermelden dat Saint Reverien door een toevalligheidje 13 jaar geleden de uitverkoren plek werd van dit A’dams Bach groepje (60 personen). De kwaliteit van orkest en koor is grotesk. Ze treden tegenwoordig 4 keer op; tweemaal in een kleine kerk met lollige opera werkjes (ja ja, pleonasme) waarna groots in de basiliek van Vezelay; daar zingen ze met donderend-Bach- geweld alle heiligen en spirituelen uit het firmament.

Op dit moment is de temperatuur met 15 graden gezakt. In èèn nacht! Regen erbij, kortom zittend aan mijn laptop concludeer ik dat bij toverslag de zomer voorbij is. Rest mij herinneringen aan vreselijk leuke huurders die, realiseer ik, een jaar uitkijken naar en sparen voor, een week in mijn accommodatie. Ik jok niet wanneer ik zeg dat ik ze ook op alle discreet mogelijke manieren probeer te verwennen. Hond Bruno doet mee als grote kindervriend.

Ook een heerlijke lange sliert vrienden kruisten mijn Franse levenspad: allen brachten ze wat mee en allen namen ook hopelijk wat mee terug. Het meest besproken werd “wonen hier alleen” . Nee, ik ben niet bang, heb een hond waar ik volledig voor insta en als kind heb ik veel gevochten, iets dat ik vast niet verleerd ben.

Op de dag van de opening van de Olympische spelen organiseerde ik de Vorroux Olympics in mijn tuin voor Parijse kinderen. Tennis, ping pong, boogschieten, marathonlopen, bloemschikken, een schilderij maken en als hoogtepunt schieten op een blik met de windbuks, dat door bijna allen met een mooie knal geraakt werd. De declamatie van een Engels gedicht van Winnie de Poeh was aandoenlijk, de uitspraak echter dramatisch (slecht)

De rij werd vanochtend ronkend gesloten door mijn neef met zijn motor vrienden. Het was zwarte zaterdag in mijn accommodaties: de laatste nacht van het gezin dat een week verbleef, de motorrijders in mijn bed, en neef op de bank. Om half elf kroop ik, na een uitbundige maaltijd met dito drank, mijn camper bed in om de nacht in te glijden. Nog even een blik op mijn telefoon die mij deed opveren omdat er een last-minute boeking gemaakt was in mijn accommodatie. Dat kon helemaal niet! Blijkbaar wel! Het gezin was al onderweg! Gelukkig beheer ik ook een ander vakantiehuis 100 meter verderop. Dus trok ik om half twaalf (‘s nachts) mijn vriendelijkste mondhoeken omhoog (na de bedden opgemaakt te hebben) om het gezin een warm welkom te heten. Eenmaal nog na hyperend in mijn bed, moest ik ook nog even bedenken hoe en waar ik dit Engelse doorreis gezin en mijn motorrijders ontbijt zou serveren. Ook dat is natuurlijk gelukt.

In mijn waskamer liggen 7 zakken met beddengoed van drie locaties. Daar ga ik maar eens van genieten de komende dagen. Een koffie om mee te beginnen, de zon begint al weer te komen, wanneer ik mijn deuren open hoor ik de vogels zingen.

Over een paar weken reis ik af naar Italie, een tennisweek en toeren.

Er staat weer een gezonde en vrolijke zomer op de teller.

Nb in "videos" kun je een drietal fragmenten zien en beluisteren