HOLLEN EN STILSTAAN

Ik stap in de door mij gereserveerde 1-persoonskamer: uitzicht op een ruime zonovergoten parkeerplaats aan de rand van een shopping-centre in Auxerre. De verpleegster heeft mij zojuist ge-intaked en in rap Frans duidelijk gemaakt wat ik allemaal niet mag en wel moét doen. Er staat een comfortabel bed dat nu in een weinig uitnodigende hoge stand staat. Op het bed ligt een welkomstpakket klaar dat ik direct moet uitpakken en aantrekken. Een papieren operatiehemd, muts, sloffen en slip. Die laatste past zelfs de grootse reus nog, merk ik als ik hem aantrek. Er is geen internet in deze kamer. Met de ziekenhuisdeken en een boek onderwerp ik mij aan mijn lot. Ik wil het wel eens even meemaken, de Franse gezondheidszorg!

Na drie uur wordt ik gehaald en in een rolstoel verplaatst naar de operatie afdeling. Wel een beetje overdreven voor het weghalen van een plekje op mijn voorhoofd onder plaatselijke verdoving. Alles is voortreffelijk schoon en georganiseerd. In een hoek wisselen wat jolige co-assistenten en verpleegsters de laatste nachtelijke escapades uit. Ik klim op een verrijdbaar operatiebed. Er wordt een ader aangeprikt. 

‘Ik word toch plaatselijk verdoofd?’

‘In geval van nood’, is het antwoord.

Bij mijn rechterbeen staat mijn dossiermap. Er wappert een gele post-it: “ patient refuse enlever lentilles” . Klopt, dat had ik verteld. Ik heb maandlenzen, die kennen ze niet in Frankrijk. Daar slaap, douche en zwem ik mee. Ik verstop het briefje onder mijn knieholte. Na een uur liggend te hebben genoten van de plaatselijke roddels, word ik de OK op gereden. Er staat een team van 5 man klaar om mij door deze “hel” heen te slepen.

‘Mevrouw, ik leg een koude patch op uw been, niet schrikken. Oh, wat is dat?’ Ze vind het briefje. De operatieassistent triomfeert in haar rol en sommeert mij alsnog de lenzen uit te doen. Ik probeer haar uit te leggen dat dat zeker een kwartier gaat duren. Ze houdt vol en wijst mij op de gevaren van lenzen die eeuwig aan oogbollen blijven kleven na een operatie.

‘Het gaat toch om een plaatselijke verdoving’, vraag ik nog eens.

De chirurg kucht naar de assistente. Ik ben de laatste patiënt. Hij wil naar huis. Doek over mijn hoofd, 6 prikjes in mijn voorhoofd, en na 1 minuut hoor ik het aantrekken van de hechtingsdraad en de knip van de schaar.

Op mijn kamer ligt een smakelijk voedselpakketje klaar. De uitzwaai-verpleegster geeft me allerlei goede raad: niet douchen, bukken en twee weken niet sporten. De door de gezondheidszorg betaalde taxi wordt gebeld, want ook met een plaatselijke narcose mag je niet zelf rijden. Kosten 550 euro!

Naar huis waar mijn oudste zoon met een stel vrienden in het vakantiegedeelte geniet van de Indian summer en ik de volgende dag een paar heerlijke potjes tennis speel, middagborrels geniet en wijnhuizen proef.

Ik gris nog net mijn jas van de kapstok als ik in de auto stap om naar Nederland te rijden. De tocht is zonovergoten met bruine braakliggende weilanden omzoomd door stevig groen van enorme bossen waar af en toe al weer een schot gelost wordt. De jas is een wijs besluit. Ik moet het de komende week hebben van de warmte van familie en vrienden. Het bezoek op het zeiljacht van vriend A. is een deinend souvenir aan vervlogen (zeil) tijden met nog altijd inspirerende gesprekken. Hoogtepunt is de door mij en G. georganiseerde reünie van het Vrije Hogeschool jaar ‘73/’74 in het Bluk te Laren. Onze 50 tinten grijze haren sluiten naadloos aan bij het grijze wolkendek, maar binnen spatten de vonken er vanaf en zijn we weer even de jongelui van 50 jaar geleden, met nog dezelfde stemmen, interesses, gebaren en levendigheid. Ook al heb ik niet iedereen kunnen spreken, mijn indruk is dat ieder een vol, interessant en dienstbaar leven leidt.

Ik ben in topvorm en daag mijn broer uit tot een tenniswedstrijd. Hij speelt met een onuitstaanbare rust de ballen prachtig aan. Voor hem zelf, natuurlijk. Stand: 6-2/6-3/ 4-0.

De dagen korten, een maand met kapotte wifi (ook dat is Frankrijk) laten me meer naar buiten gaan en weer lezen. 

En, ik heb er een hele zomer op gewacht maar, eindelijk, eindelijk staan mijn dahlia’s in bloei.