ONDER DE PANNEN

Langzaam glijd ik in het weldadig warme bad. Ik heb zojuist ingecheckt bij de balie van hotel Heemskerk op het landgoed Marquette. Ik kan nauwelijks meer op mijn benen staan. Tot overmaat van ramp kom ik erachter dat ik mijn autosleutel kwijt ben. Ik ben zo moe dat ik het zoeken naar de sleutel uitstel tot de volgende dag. Immers, ik ben hier gekomen, dus die sleutel moet toch ergens liggen tussen de auto en de incheckbalie, denk ik laconiek.

De afgelopen week heb ik geklust in het nieuwe huis in Heiloo van mijn oudste zoon en zijn vriendin. Een lekkend balkonnetje op een betonnen plaat, een nieuw balkonhek, lekkende douche tegels en afvoer leken mij een zeer haalbare optie. Ik ga nu geen opsomming geven wat er allemaal “tegen” zat, maar tegen zat het. Daarnaast waren de koude temperaturen en regen ook niet bepaald coöperatieve bijkomstigheden. Het werd een race in tijd, maar wel gehaald! Er is niets zo leuk als een blije zoon en een blik op een mooi resultaat.

De week werd gelukkig nog een paar keer opgefleurd door een door vrienden voor mij georganiseerd diner en een reunie/verjaardag van een 60 jarige nicht. Het aardige is dat naarmate je ouder word je steeds weer een andere blik op het verleden en familie werpt. Deze kant van mijn moeders familie zijn Rijnschippers, een zeer interessante tak. Helaas kreeg ik geen antwoord op de vraag hoe mijn opa kort na de oorlog een rijnaak (80 meter lang) kon kopen voor mijn moeder en haar tweelingbroer die, toen 19 jaar oud, op de vaart gingen; het was mijn moeders mooiste tijd, vertrouwde ze mij regelmatig toe. Wat ik wel hoorde was dat een overgrootvader rond 1930 een rijnaak kocht voor zesentachtigduizend gulden. Dat moet een fortuin geweest zijn, in die tijd.

Ook hebben mijn broer, zus en ik in welgemeende harmonie het graf van mijn vader in Huizen bezocht. De urn van mama stond al jaren besluiteloos op de schouw bij mijn zusje. De pot kwam ineens onverwacht van onder de mantel van mijn zusje te voorschijn (er schijnen ik weet niet hoeveel as-verstrooiings regels te zijn) en zonder al te veel woorden hebben we mama bij papa gelegd. Het is verrassend hoe blij en tevreden we waren.

Ook Andre heeft deze week zijn kei met tenaamstelling gekregen op zijn graf in Stroe. Zaken die ook horen bij het leven.

Mijn autosleutel lag de volgende ochtend inderdaad kouwelijk naast de auto. Tijdens de terugreis naar mijn Franse huis, had ik overal spier- en gewrichtspijnen. Ik sprak ik mijzelf toe dat het nu maar eens afgelopen moet zijn met al die verbouwingen.

Ik herinner mij dat ik twee jaar geleden deel uitmaakte van het dakpannen team bij dochterlief en haar vriend in Krimpen aan de Lek. Ik ving de pannen op die zij gewiekst precies in mijn armen wist te gooien. De honderden pannen landden op mijn, als vorkheftruck, uitgestoken armen. De volgende dagen waren ze bont en blauw en hadden mijn armen de aanblik van een wanhopige heroïne verslaafde.

Mijn zoon woonachtig in Nieuw Zeeland belt me. Ze kijken enorm uit naar mijn komst na de kerst. Ik natuurlijk niet minder, vooral om dat ontzettend leuke kleinkind-kereltje weer mee te kunnen maken. Maar ook hun nieuwe huis te bewonderen dat ze afgelopen zomer gekocht hebben.

‘ Trouwens mam, we willen een muur uit ons nieuwe huis slopen. Ik weet nu al dat wij er weken mee bezig zullen zijn. Dus dachten we: kun jij dat niet doen, jij hebt dat in een paar dagen gefikst!’

Ik sluit het gesprek af met een bevestigend ‘dat is goed jongen.’

Oké, zeg ik tegen mezelf, dat word dan je laatste klus! Drie kinderen onder pannen.